Cuatro años blogueando
Hoy se cumplen cuatro años desde que abrí mi primer blog, allá por estas fechas, en las vísperas de la Semana Santa del 2003. Mis primeros posts fueron un poco patéticos, a falta de conocer a nadie en este loco blogomundo, me limitaba a hablar con un personaje destacado, ya fuera un actor, un político (bueno, estos últimos también podrían entrar en el apartado de actores) un dictador… todo me lo inventaba, por aquello de probar a escribir algo, para ver que pasaba después… Invitaba cada día a uno de estos personajes a sentarse un rato en una hamaca, al caer el sol, situada en mitad de una playa, sólo para contemplar el horizonte y charlar de lo divino y lo humano. En fin, estaba más aburrido que una ostra. De ahí a que el blog lo llamara Rutinario Club Social.
Ahora escribo cuando me apetece, que por suerte o por desgracia, suele ser todavía regularmente, y aunque use un pseudónimo, me conoce más gente de la que tal vez debiera. Seguramente si proclamara mi identidad a los cuatro vientos, que tampoco es ningún misterio, por todo lo que he llegado a escribir me ganaría más de un beso ( y más de un bofetón), como dice la canción del Sabina. Ya no leo otros sitios tanto como antes, y comento mucho menos, es más, ya no escribo como antes, ley de vida bloguera… pero sigo escribiendo con regularidad, por suerte o por desgracia, no sé sabe muy bien, para seguir soltando mis neuras y compartiendo y enseñando la música que estoy escuchando en cada momento a el respetable (uséase, vuzotro). El otro día llegaron a registrarse más de 3.000 visitas en el blog, ¡en un sólo día! (si, miro de tanto en tanto las estadísticas, ¿y qué?) y todavía no me puedo creer de dónde salen tantas visitas, si prácticamente me limito a escribir aquí y poco más, no salgo en ningún directorio ni comunidad ni nada parecido. Sea como sea, gracias a todos los que se pasan por aquí de tanto en tanto y más a los que comentan, por tomarse la molestia, y por el respeto que siempre he recibido, y mira que es fácil que lo pongan a parir a uno por aquí.
Vaya pues, una dosis de buena música de la mano de Toquinho y Chico Buarque cantando Samba pra Vinicius, una samba dedicada a Vinicius de Moraes donde Toquinho le manda un saravá a su compatriota y amigo. Saravá viene a decir que te vaya bien en la vida, o en tu viaje, o que te vaya bonito… ustedes ya sabrán a que me refiero. Pues eso, saravá para todos y por aquí seguiremos.
Una más: Tarde em Itapoa Toquinho y Gilberto Gil mano a mano. Música para amansar a las fieras, o fierecillas.
![]()
13 comentarios »
Redifusión RSS de los comentarios de la entrada. TrackBack URI
Deje un comentario
Saltos de línea y párrafo automáticos, la dirección de e-mail no se mostrará, HTML permitido: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
Abril 5th, 2007 @
Pues muchas felicidades y a seguir así.
Un saludo.
Abril 5th, 2007 @
Cuatro años ya, ¡felicidades! Eres todo un veterano de este mundillo
Abril 5th, 2007 @
Pues que cumplas muchos más!.
3000 en un día es increible!.
Abril 6th, 2007 @
Cumpleaños feliz!… igual he sido yo que entro 2000 veces al día
Salud.
Abril 6th, 2007 @
pues que cumplas muchos mas por aquí que eres todo un veterano.
Abril 6th, 2007 @
Pues chas gracias Palimp, veo que tú también andas de celebraciones.. je
Se puede decir que sí Sergio, al menos de mi ciudad se puede decir que sí. Con el atenuante de ser quién soy, teóricamente soy un bicho raro en esto del blogomundo. En fin, yo me entiendo.
Gracias Adrià, no echemos muchas cuentas. Seamos cerdos, como lo quiso ser Dalí en su día. Decía que era un cerdo, o un guarro (yo diría que también por otras cosas) porque se sentía identificado con ellos, porque un cerdo nunca va hacía atrás, siempre hacía adelante, a un lado o a otro, pero nunca atrás. En fin, seamos cerdos!, jajaja.. y lo de las visitas es la leche, mejor no pensarlo mucho que si no me condicionará, que esto no baja..
Agnóstico apático, dígame su dirección postal que le mandaré un par de jamoncitos por declararse públicamente un fan, de huevo, jeje.. Gracias!
Llevar poco más de un año que la mayoría es ser veterano adán?, je. Mientras no me llaméis agüelooo..
En fin, zankiu very mucho a todos, seguiremos con el run run hasta que el cuerpo aguante. Bonsoir!
Abril 6th, 2007 @
Y que cumplas muchos más, David!!! No como yo, que me acabas de recordar que hace 2 días celebré mi 3º año en la blogocosa… Y aquí estoy, con el blog abandonado esperando que me lleguen las ganas de seguir escribiendo.
Lo dicho! Japi Blogobirdai tu yu!
Abril 6th, 2007 @
Hola!!!! Doncs moltes felicitats per a tu i el teu blog!!! A mi em sembla graciós l’assumpte, perquè gràcies a açò anem fent pinyeta i coneguent una mica de tot. I a tu i a la teua musiqueta nanananana, que molta d’ella no comprenc o aprecie, però…jajaja, ets una enciclopèdia musical. A la pròxima que haja d’utilitzar una cançó per fer alguna cosa, t’hauria d’avisar.
Jo també note els canvis en la forma d’escriure, ja ho parlarem açò. I com tu dius, per a bé o per a mal, ací estem. I que ens dure altres 4!
Muuuah!
Abril 7th, 2007 @
4 años!! ¿ya existía internet o fue antes? Jaja!! Felicidades burdon!!
Abril 7th, 2007 @
Felicidades por los cuatro años; por cierto, una feliz idea la de abandonar el nombre antiguo. El guiño a los Enemigos es como la canción (y todo aquel disco), impagable.
Abril 8th, 2007 @
¡Japi Blogobirdai tu yu for yu también Eli! Que me parece que nos cruzamos los comentarios, mientras yo escribía en el tuyo tú estabas escribiendo en el mío. ¡Mira que son casualidades!
Anna, em val al menys aprecies a la enciclopèdia amb potes, jeje.. Gracietes i beset guanchinflai,que m´alegra molt sEr part d´aquesta pinyeta ben avinguda. muaaakk!!
sEr un rato viejo sEr, jeje… hace cuatro años diría que aunque con menos medios, se curraban más las los blogs, la comunidad era más friki con el nuevo juguete. Ahora aunque con mejores prestaciones y herramientas, lo veo todo en general más “estandar”, no sé, es la impresión que me da. Pero a lo que íbamos, gracias moooooozo.
Hola Javier, pues ahora que lo dices, menudo chasco de la gente cuando dije que me cambiaba de nick y el nombre del nuevo blog. Todos decían que ya se habían acostumbrado a llamarme Ruti, de Rutinario, cuando en realidad llevo arrastrando el nick de Burdon durante bastante más tiempo. Y el guiño a los enemigos es que le iba que ni pintado al blog, cierto.
Saludos a tout le monde.
Abril 12th, 2007 @
EN HORA BUENA A MI ME ENCANTA LEERTE, A SI Q Q SUERTE Q ESCRIBAS Y QUE SEA POR MUCHO TIEMPO…BESOTEZ + ABRAZO.
OLGALU
PD: MAS VALE TARDE Q NUCA
Abril 13th, 2007 @
Gracias Olguita, los buenos deseos son siempre recibidos, tú lo has dicho, más vale tarde que nunca.
Muchos besos pa allá y un abrazote de oso.