Musicopatía (again)
Siempre pensé que el inquilino del jergón debería ser un burro como el de la imagen, revolcado entre la paja de un establo con vistas. Moviendo las orejas de izquierda a derecha en busca de una buena canción. Buscando algo que le sacuda el corazón.
Hoy es el día de la música, aunque juraría que el día de la música cae en noviembre, en Santa Cecilia. A estas horas Cathy estará dando un concierto en Marbella contratada para una serie de conciertos que organiza la Fnac para celebrar el día de la música.
El día de la música es sólo un día, porque the love music is in the air. Ahora por ejemplo estoy volviendo a escuchar “The Delivery Man” de Elvis Costello, tan arrebatador y genial como siempre. Lo es escucho porque me apetece, porque es lo que me pide el cuerpo. Escuchar música es como una medicina que te automedicas a tí mismo. Kevin Johansen es experto en arrancarte sonrisas con sus letras. Las canciones de Cathy te relajan y te dejan en paz con el mundo, (al menos mientras escuchas sus canciones), una de mis preferidas es ” Petit grain de sable” , la podéis escuchar aquí . O por el contrario, si tengo ganas de hacer el cafre, me pongo canciones de unos primitivos Siniestro Total con Germán Coppini cantando “Aunque esté en el frenopático, te tiraré del ático” O si estoy depre, suelo cantar con el Josele “Nadie me quiere”
“Nadie me quiere, se preocupa por mí… y no me importa, bailo rock and roll”
O cantar en los momentos ¿sexys? el Miss you de los Rolling, imitando las poses raras Jagger y uniéndote a los coros con Ronnie Wood y Keith Richards, haciendo el aaahhAAahhahhh mientras Mick hace sus uuuhhUUhhuuhh … y no sé, la lista de canciones es tan larga, y tan rara.. Sigo descubriendo nuevos discos, nuevos al menos para mí y repasando otros tantos que tanto me gustaron en su momento y tanto tiempo vengo escuchándolos. Y la magia de hablar con alguien al que no conoces de nada y que te pongas a hablar de tal disco o tal canción y resulta que lo conoce y que conoce todos esos puntos y matices que tú mismo sentiste al escuchar esa canción. Si ya lo decían Mocedades, “Bravo por la música que nos hace unánimes”.
Pues eso.
13 comentarios »
Redifusión RSS de los comentarios de la entrada. TrackBack URI
Deje un comentario
Saltos de línea y párrafo automáticos, la dirección de e-mail no se mostrará, HTML permitido: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
Junio 22nd, 2006 @
Burdon, ya tardamos en cantar juntos el aaahhAAahhahhh uuuhhUUhhuuhh!!! de los Rollings en la misma barra!! y eso que vivímos en el mismo pueblo!! jaaj!
Para alguien como tú (y nosotros!) el día de la música se celebra a diario! que bonito poenrte una canción que te lleve más allá y acá del día vivido, por mucho que las emisoras se empeñen en no ponerla jamás!!
no somos cientos, somos miles cautivos de nuestras propias melodias!! y se agradece que alguien nos lo recuerde de vez en cuando… mmmhhhhgg gracias noi!!
Del burrito y del nombre del blog ya no te digo nada ,porque bastantes piropos te he lanzado esta noche y esto ya parecería una relación formal!!
(… por lo bajini, a mi me encaantan!!.. seguiremos hablando con las nubes!!)
un abrazote!!
Junio 22nd, 2006 @
Un burro, el jergón y cantar “Nadie me quiere/ Nobody loves me”…
Son demasiadas coincidencias como para no ser un amante de los Enemigos, y por consiguiente del discazo de Josele Santiago… a ver si me entero de las fechas de los conciertos que va a realizar Josele con los primeros “Enemigos” bajo el nombre de “Ferpectamente, 20 años después”… así hago una de “mochila, carretera, y buena música”
Y para después del verano, con la llegada del otoño, con la caida de las primeras hojas, nos va a caer en las manos el nuevo trabajo de Josele, Diossssssssssss, qué ganas!!!
Por cierto, llevas razón en cuanto a lo del día de la música, es el 22 de Noviembre, el día de Santa Cecilia, me acuerdo de la fecha porque en tiempos de la universidad ese día no teníamos clase, para poder “disfrutar de los conciertos que allí ofrecían los estudiantes de Magisterio Musical”… día que aprovechábamos los demás para quedarnos en casa y hacer otros planes… (igual me perdía algo que mereciera la pena, seguramente así fue, pero quedarse en la cama hasta las… no tenía precio en tiempos de estudios”
Pues eso, “bravo por la música” que tantas alegrías nos da, y tanta gente nos hace conocer… y hasta nos enriquece culturalmente (que en muchos casos - incluido yo, por supuesto - lo necesitamos!!)
Te seguiré leyendo (menos cuando hables de futbol, en algo teníamos que diferir)
Un saludo!!!
Inazio.
“a este lado de la puerta
llegaban tus cartas ya abiertas,
y yo las necesito tanto…
en el jergón
…y no llegan!!”
Junio 22nd, 2006 @
Un burro! Como te lea Ramoncín y piense que haces apología del e-donkey o del e-mule estas frito (como el pollo)

Por lo demás, la música forma parte de mi vida, me ha llevado a conocer a personas fantásticas (y otras no tanto :S), tener experiencias irrepetibles…
Pero nen, ese final con mocedades me acaba de cortar la vena poética!
un beso, feliz día
Junio 22nd, 2006 @
Ayer precisamente escuchaba la canción de John Miles…
Music was my first love
And it will be my last
Music of the future
And music of the past
To live without my music
Would be impossible to do
In this world of troubles
My music pulls me through
Qué potita es la musíca (sí, musíca)
Saludeits!
Junio 22nd, 2006 @
MOMENTOS FUMANCHÚ
6 de mayo del 2006
me acuso de ser lector hasta hoy silencioso y desconocido. No se repetirá… lo del silencio, quiero decir.
seguiré leyendo tus cartas abiertas a este lado de la puerta.
22 de junio del 2006
Burdon, ya tardamos en cantar juntos el aaahhAAahhahhh uuuhhUUhhuuhh!!! de los Rollings en la misma barra!! y eso que vivímos en el mismo pueblo!! jaaj!
No quiero pensar como acabará nuestro querido amigo Fumanchú de aquí a que acabe el año.
jaaajajajajaja… pues no sabía que fueramos del mismo pueblo, esto se está llenando de capgrossos, ¡y de los buenos buenos!, un día de estos tocará hacer unos lalalas come together. Y sí, el burrito siempre me pareció una mascota ideal para el blog. Realmente tenemos muchos puntos en común, (¡estoy hablando del burrito!) jajaja… pues nada, que un abrazote, salao!
Otro momento Fumanchú:
mmmhhhhgg gracias noi!!
jajajajaja..
Ese Moropiau.. ahí le has dao, soy fan de los Enemigos, pero fan fan. Tengo un autógrafo suyo en el librillo de las Golondrinas etcétera, donde precisamente sale el burrito de marras. Gran concierto el que vi en la fnac y el de la paloma y el la sala privat, y en el razmatazz..
Yo también estoy atento a las fechas y los sitios,a ver si los puedo ver en barna. Y sí, yo también tengo ganas de escuchar ese esperado nuevo disco, tengo mucha curiosidad por saber con qué nuevos temas nos sorprenderá.
Y nada, no sufras por el post futbolero, si debe ser el primer post donde hablo sobre futbol, jeje.. y sigamos cantando;
Nobody loves me
not even worries ´bout me
and I don´t mind man
dancin´rock&roll
Un saludo!
No lo había pensado Bandida! Es verdad, es como un mensaje subliminal lo del burrito.. y Mocedades es lo más!, que lo sepas, lo más! lo que no voy a decir es el adjetivo.
Beso pa allá!
Eli, tú sufres los mismos sintomas que Fumanchú, también se te va la pinza, a raticos. Pues ahora mismo no caigo quien es John Miles, pero para letra donde hablen sobre la música, la de Abba.
So I say
Thank you for the music, the songs Im singing
Thanks for all the joy theyre bringing
Who can live without it, I ask in all honesty
What would life be?
Without a song or a dance what are we?
So I say thank you for the music
For giving it to me
Súperalo!, jajaja.. ABBA se merece un post aparte.
Otro saludeit!
Junio 23rd, 2006 @
Como muchas otras cosas, mi conducta eufórica tiene una explicación (o dos!):
Todo empezó muchos meses antes del 6 de mayo, cuando de rebote llegué hasta el jergón, no este, el que tenías antes. Por eso me tomo las confianzas de alguien que hace tiempo que te conoce, sin acordarme que hace sólo 4 días que me dejé ver en público.
Sí a eso le sumas:
1-que vivímos relativamente cerca (de ahí lo echar una copichuela algún día),
2-que siento pasión por los Stones (mi primera palabra fué KeithRichards! antes que papá o mamá!)
y 3-que Los Enemigos son una de las mejores cosas que me han pasado en la vida, musicalmente hablando (por lo visto, tú y yo hemos coincidido en más de dos y tres conciertos…)
…Pues eso, que no estoy tan perturbado como parece, yo hasta me considero normal.
Mmmhhhhgg!! jajajajaj (las onomatopeyas forman parte de mi ser!!)
Cuidado con los petardos de Sant Joan!! abrazote!!
Junio 23rd, 2006 @
Yo tambien espero ansioso el disco de Josele, mientras escucho el Aguantando el Tirón de la excepción que no tiene nada que ver pero me gusta mucho y me saca muchas sonrisas.
Abrazos jambo Burdon.
Junio 24th, 2006 @
Mare meua paaayo, no sabía que me leías desde hace tanto. No será por lo del la entrevista aquella que me hicieron los del Capgròs, no? mira que me sentí observado durante bastantes días desde que salió aquello, ¡y eso que firmaba como Burdon! Tengo la certeza de que más de uno me lee y se cruza conmigo por la calle como si nada. No me quita el sueño, pero siempre me quedo con la duda de qué pensarán sobre tanta letra junta.
No te conozco de nada, pero me quedo más tranquilo sabiendo que lees todo con buenos ojos y que coincidamos en gustos musicales, que eso ya dice bastante y en más cosas.
Y nada, que está bien eso de coger confianza con cuatro letras y cuatro escritos. Y que venga esa copichuela. Y que cuando te enteres de la fecha del concierto de los Enemigos, el de los primeros Enemigos, me avisas y allá que vamos!
Los petardos bien, siempre caen unos cuantos; fisshhffiuuuPUMM! Y la coca y el cava..m y demás vicios en general.
Pues nada, a seguir esperando Adán, a ver si reúne a la misma superbanda que la última vez, que sonaba de miedo. La excepción por lo que he podido leer por ahí, según los rapers y entendidillos, dicen que no es rap ni nada, que son otra cosa… ni puta falta que hace etiquetar nada!
Abrazotes para los jambos
Junio 24th, 2006 @
Los pajaritos cantan,
las nubes se levantan,
las flores en el campo,
dos monjas traficando.
El sol de la mañana
que entra por tu ventana,
rocío en el prado,
un niño violado.
La fuente y la doncella,
la luz de las estrellas,
poetas recitando
con la yugular sangrando.
Tus dientes como perlas,
tus ojos son zafiros,
el nácar de tus uñas,
y tus pies como pezuñas.
Te quiero y todo es hermoso.
Me quieres y todo es hermoso…
Y queda algo por decir???
Burdon, escribes a un ritmo imposible de seguir!!!!!
Junio 25th, 2006 @
De qué me suenan esos versos?? Poeta!
Y no escribo tanto, que hace 4 días que no posteo nada nuevo. Iba a postear sobre que quiero ir a ver a los Who al Palau Sant Jordi y sobre la peli de Quadrophenia que vi hace un tiempito, donde sale Sting interpretando a un Mod macarrónico. Pero como me dices estas cosaaaas.. te dejaré el trailer de la peli (merece la pena verla) y un mini poema.
El trailer de Quadrophenia
Y el post que le dediqué a la peli en su día. Aquí
Mini poema para Anna
Las vacas son blanca
er sielo es asú
me gustan las flore
¡ me gustas tú!
Sentío, eh?
Junio 25th, 2006 @
si un día alguien me escribe poesias y canciones tan bonitas como las vuestras, me tendréis que recoger con cucharilla, me habré derretido!
Burdon capgrós, si me entero algo sobre josele, fino, animal & cia. te lo hago saber… faltaría más!!
…y por supuesto que leo todo con buenos ojos!! jajaj!! si soy más tontorrón yo!!
Junio 25th, 2006 @
Las vacas son blanca?????? Esto…tengo una, tengo una!!! Dice asín: “si cada ves que pensara en tí una estrella se apagara, no habría en el sielo una estrella que brillara”!! Jaaaaaaaaaaaaaaajajajaj!!! Sent ser cruel, perquè açò li ho vaig escoltar a un humà dient-ho a una amiga. I no ho deia de conya! Des d’aquell dia vaig saber qué era el romanticisme…i no vaig parar de riure!!!
Val, val, donarem tregua. Eixe romanticisme per a la intimitat, per favor. Protegiu-nos als que observem i la vostra dignitat parelles d’avuí!!
I açò a qué venia??…Ah! Parlavem de poesia o algo…
Muaks!!
Junio 26th, 2006 @
A que estamos hechos unos poetas, ein?, Fu?
Lo mismo digo con lo del Concierto de los Enemigos.
Es humà ser humà, Anna. Ai, que faria la teva amiga per ser la inspiració de aquest poeta!, humà!
Bueno, tanquem la paradeta poética fins un altre ocasió!
Muakis!!